Gudane maa vaere galne

Eg har lenge trudd at naar det gjeld vaer, er det ingenting som kan overraske ein vestlending. Eg tok feil. I gaar vart eg overraska, for ikkje aa seie vettskremd.

Medan eg sat i bussen paa veg heim fraa Microcentro, byrja det aa regne. Det regna masse, og lyna og tordna og skralla. Det rant ein konstant foss, og daa meiner eg foss, av vatn nedetter bussvindauga. Etter kvart begynte det aa dunke paa taket av bussen. Eg skjoente ikkje heilt kva som skjedde, for eg saag ikkje saerleg klart gjennom bussvindauga. Det var moerkt som svarte natta ute. Dunkinga paa taket tok seg opp, meir og meir, og etterkvart klarte eg aa skimre noken svaere kvite ballar som spratt rundt omkring mellom bilane ute. Hagl, enorme hagl. Mellom tre og fem centimeter i diameter, fekk eg hoeyre etterpaa. Dunkinga paa taket var heilt infernalsk. Heldigvis for helsa mi, slutta haglet rett foer eg hoppa ut av bussen.

Gatene var ugjenkjennelege. Eg vassa heim i knehoegt vatn, stega over svaere greiner som haglet hadde reve ned fraa trena, og storflirte for meg sjoelv. Det var heilt ufatteleg. Eg var overbevist om at folk hadde omkomme av dette, men det viste seg heldigvis at eg tok feil. Men fjorten personar vart skada, og i gatene rundt her naa, ser alle bilane ut som dei har vaert offer for ein galning med salongrifle. Masse knuste vindauge, og alle bilar har hundrevis av bonglar i tak og rundtomkring.

Sjå her.

Telefondama

Patricia begynner aa bekymre meg litt. Eg veit ikkje heilt kva eg skal gjere med ho. Ho har i det siste sendt ein del meldinger som inneholder meir eller mindre umisforstaaelege beskjedar, sjoelv for ein stakkars utlending.

Ho er ei soet, sympatisk, hyggeleg og morsom jente, men eg trur aerlegtalt at eg ikkje er heilt typen for henne. Det skulle eg jo gjerne sagt til henne, men eg veit ikkje korleis eg skal seie det paa spansk. Eg vil jo gjerne vaere venner med henne, og trives kjempegodt kvar gong vi er i lag. Vi har vore ute eit partre gonger no, vaert paa salsakurs, drukke pils og sett paa film heime hos meg.

Eg er nok berre noedt til aa laere meg vokabularet for slike situasjonar som dette. Det kan sikkert bli nyttig ved seinare anledningar ogsaa.

Fesjaa

I dag har eg, Angela og Philipp vaare paa fesjaa, eller dyreauksjon eller kva det naa heiter paa norsk. Vi dicha den stakkarsk brasilenske dama som eg rota med i gaar, for aa sleppe aa snakke spansk. Vi (Philipp) hadde egentlig lova at ho skulle faa vaere med. Det var litt synd for henne, for dette var noko av det mest absurde, morsomme og kjekke eg har gjort paa maanedsvis.

Har sett tusenvis av dyr i alle stoerrelser og fasongar. Noken var stygge, andre var pene, og noken var veldig underhaldande. Eg skal legge ut bilder av dette, eg lover det. Eg kan ellers melde om at ei argentinsk avlsku koster 20000kr, ein skikkeleg bra hest koster 6000kr, eit superkvalitets chinchillaskinn koster 500kr, eit middels iguanaskinn koster 100kr og ein liter med velsmakande gin koster 20kr.

Bilder!

No skal eg paa kino med Patricia.

Ei ny oppleving

Jentene her nede har tydelegvis aldri sett ein hoeg fyr med dreads og blaa auge foer. Dei har ein tendens til aa bli litt nysgjerrige paa dette. Det er jo hyggeleg paa noken maater, men det kan bli litt for mykje. Og ein skal sanneleg troe forsiktig.

Acá hay otras prioridades

Eg spurde Patricia i dag, telefonjenta, kvifor argentinarar ikkje bruker briller. "Acá hay otras prioridades" var hennar svar. Her prioriterer vi andre ting. Det er egentlig ganske sproett, naar ein ikkje burde ha problem med aa faa tak i briller for ein hundrings.

For berre femti aar sidan var Argentina eitt av dei rikaste landa i verden. Du ser det naar du gaar i byen, annakvart hus er ei skikkeleg blautkake, flotte og forseggjorte store bygg med fasader fulle av ornamenter og dekor. No er dei derimot i forfall, triste, skitne og graa. Argentinarane brukte for femti aar siden aa reise til Europa paa shopping, fordi det var saa billig der. I Europa vart det aa vaere "Rik som ein Argentiner" eit standarduttrykk. No er det andre tider. Du ser det paa folk. Spesielt eldre menneske er ofte triste og slitne i augene. Det kan ein forstaa. Naar ein har opplevd aa i barndomen ha raad til aa reise til Europa paa shopping, maa det vaere temmeleg deprimerande aa ikkje lenger ha raad til aa kjoepe briller paa sjappa paa hjoernet eingong.

Eitt sekund

Eg gjekk langsetter fortauet i ei roleg gate i San Telmo i dag. Eit par bilar koyerde forbi, men det var ingen andre paa fortauet, bortsett fraa ei lita jente som kom gaaandes imot meg. Ho var kanskje ti aar gamal. Naar vi naerma oss kvarandre, moettes blikka vaare, og i dét ho passerte meg, sa ho, stillferdig "Que lindas ojos tenés". Det tok meg eitt sekund aa oppfatte kva ho sa, og daa eg snudde meg bakover, saag eg inn i to djupe, aerlege, uskuldege auge.

Saa gjekk vi begge vidare, og saag kvarandre aldri igjen.

Andre kapittel begynner

Naa foeler eg paa mange maater at eg er ferdig med foerste kapittel av mitt opphold her. Hvilket er kjempebra! Naa er eg altsaa etablert her nede, har faatt ein god del venner, utenlandske og argentiske, har begynt aa faa til aa holde meiningsfulle samtalar paa spansk...de forstaar.

Det beste av alt er at eg har faatt meg leilighet. Den er i bydelen Palermo, litt nordaust for byen. Eit litt roligare omraade, med lave hus, masse kafear og barar, og berre ti minutt med metroen til la City.

Eg og Philipp bestemte oss paa fredag at vi ville bruke laurdagen paa aa proeve aa finne oss ein plass aa bu. Vi hadde hoert at det kan vaere ganske vanskelig, spesielt for utlendingar, og at det er temmeleg dyrt aa leie hvis du ikkje har ein argentinsk bankkonto eller gode kontaktar. Naar vi saa vaakna opp klokka to paa loerdagen, etter ei temmeleg fuktig natt/morgon med folka fraa (det gamle) spraakurset mitt, hadde vi ikkje saa mykje tru paa at det skulle gaa bra. Vi spiste ein lang frukost, satt og leste paa hostelet og syntes det var fryktelig kaldt ute.

Men saann i halv femtida fekk eg endeleg dratt med meg Philipp ut. Vi tok el subte til Palermo, og satte oss ned med ei avis paa ein kafe. Eg ringte paa ein annonse i avisa, og fekk til alt overmaal ein avtale om visning tidlig paa soendag. Vi spiste lunch, og Philipp ringte paa ein annan. Der kunne vi komme paa visning med ein gong! Det var berre fem kvartal unna, saa vi heiv oss avgarde. Det viste seg aa vaere ein kjempekoselig leilighet, som ei kunstnerdame egentleg eide, men ho var i spania for aa tjene pengar, saa mora hennar ville leie ut leiligheita. Ho hadde ein avtale med to colombianske jenter om at dei skulle flytte inn der ein maanad seinare, men vi kunne leie der for ein maanad. Vi syntes det var ein kjempeide, saa vi sa ja paa staden og foelte oss kjempeheldige. Fantastisk omraade, kort til sentrum, masse luft og utsikt(!), flott leilighet, og prisen var berre latterlege 500pesos (1000kr) maanaden (tilsammen! Del det paa to sjoelv!).

Vi var superglade, og skeia ut med ein mojito for aa feire. Halvvegs nede i mojitoen ringer leiedama til oss, og seier at vi kan fortsette aa bu der, for heile aaret! Ho hadde kasta ut dei stakkars colombiadamene til fordel for oss (europearar er visstnok ofte betre til aa betale for seg). Hurra!

Vi reiste heim, eg sov ein halvtime, og gjekk ut for aa moete den mystiske telefondama. Traff ho ved obelisken klokka halv elleve. Ho var kjempesoet, meir enn eg huska, men veldig lita (som alle argentinske jenter). Eg var, som de leser i forrige post, ganske skeptisk til denne dama, ho virka litt intens. Men eg kunne ikkje tatt meir feil, det var kollegaen hennar som var den intense. Han hadde sagt til henne, "du maa gaa ut med denne (merkelige) mannen!", ho sa nei, men saa skreiv han alle dei intense beskjedane til meg fraa hennar telefon, ho fortsto ingenting naar ho mottok masse rare meldinger fra eit fremmed telefonnummer der det sto at ho var litt intens, men ho fant tydeligvis ut av det etterkvart, og syntes ikkje det var ein dum ide likevel. Vi tusla altsaa rundt i sentrum ei stund, gjekk og delte ein liter oel, foer eg sa at eg maatte dra heim fordi eg ikkje orka aa snakke meir spansk (ho kan nada engelsk, og ikkje norsk heller). Det er jo andre ting ein kan gjere enn aa snakke, men eg proever aa vaere ein ordentlig fyr. Ho var i alle fall skikkelig hyggelig, og eg ville gjerne treffes igjen og gjerne hjelpe med ting hvis eg trengte det. Det treng eg sikkert. Patricia heiter ho.

Dette er Latinamerika

Det skjedde ikkje saa mykje meir med den mystiske telefonjenta i gaar. Eg har vent meg til rytmen her nede, og utsatte det heile til loerdag.

Ellers har eg forstaatt at:
- Argentinere bruker ikkje briller. Veit ikkje om alle har perfekt syn, om dei er for forfengelege, eller berre for fattige. Skal finne ut av det.
- To timar privatundervisning med og paa spansk er nok til aa knekke ein mann.

Har nye to timar om ein time. Eg kjem til aa knekke igjen, men eg merker at eg laerer! Diskuterte Argentinsk og Europeisk politikk med ein kar fra Mendoza i gaar kveld (det vil seie, han snakka og eg slengte inn eit par "Es la verdad" eller "No estoy de acuerdo" innimellom.)

Me gusta Buenos Aires

Oho, det viser seg at eg ikkje trengte aa klamre meg ensom til lyktestolpar i Buenos Aires likevel. Naa har eg vaert her i to dagar, knapt, men har begynt aa foele meg heime allerede.

Paa flyet fraa Santiago de Chile traff eg paa Philipp fraa Tyskland, ein skikkelig bra kar som er her for aa studere eitt aar han ogsaa. Vi tok inn paa Albergo de Buenosa Aires i San Telmo. Den shabby delen av San Telmo, vel aa merke. Men det gaar bra. Vi kjem nok til aa fortsette aa bu der ei stund. Vel, der traff vi Philipp sin nederlanske venn Jurun, som ogsaa er ein knakandes kar. Til helga kjem vi tre til aa snuse litt rundt etter ein permanent leilighet som vi kan bu i. Gleder meg til det!

Vel, det mest spennanes som har skjedd saa langt var eit resultat av at mobiltelefonen min ikkje er tri-band. Eg maatte altsaa kjoepe meg ein ny for aa vaere paa nett her nede, og gjekk i gaar og fekk meg ein i foerste og beste butikk. Den kosta 200kr og har nummeret +54 1565609768, send meg gjerne ei melding (det norske nummeret mitt verkar altsaa ikkje). Naa, i butikken jobba ei soet jente, det la eg merke til, men gjorde ikkje noko videre med den saken. Det er jo ein million soete jenter her nede. Eg kjoepte naa telefonen, og fekk beskjed om aa ringe butikken eit par timar seinare for aa faa vite nummeret mitt, naar telefonen hadde registrert seg paa nettverket. Eg gjorde saa.

Det artige var at eg nok eit par timar seinare fekk ein beskjed fraa eit ukjent nummer, med beskjeden "Hi, im the girl from the telephone shop". Kjekt nok, eg sendte svar og masse kompliment, og det gjekk litt fram og tilbake, eg spurte om vi skulle moetes i kveld, og ho svarte "me gustaria". Altsaa, eg har ein date. Dette er jo saerdeles interessant, og det maa jo vaere noko gale med denne avtalen. Men spennandes er det! Foelg med paa bloggen!

Ellers kan eg melde om at alt er latterleg billig her nede. Mykje billegare enn eg hadde trudd. Buss og t-bane koster 1,5 kr, ein pakke sigarettar koster fem kroner, og du faar ein feit biff og ei flaske vin paa ein medium god restaurant for henholdsvis 25 og 18 kroner.

VM-bronse til Tyskland i Tyskland

Tyskere kan også være glade
Tyskerne halte nettopp i land ein bronsemedalje her på hjemmebane, og sjølv om det er tydeleg at dei helst hadde sett at medaljen var av gull, veit dei å feire dagens seier. Og korleis feires det? Jo, tyskerene feirer i bil! Dei fyller bilen med folk, frå golv til tak, stikk flagg og hoder ut av alle åpningar og køyrer rundt med naudblink og tuter med hornet. Langs gatene stiller folk seg opp for å sjå på bilane og synge patriotiske sangar medan dei vaiar med det tyske flagget. Det nyter dei tydeleg, det er trass alt over seksti år siden sist dei kunne svinge flagget og rope med djup røyst: "DEUTCHLAND!"

Åleine

No har eg tatt mitt siste farvel. Eg seiler no åleine, og har mista alle venene mine inn i fortida. Om nokre få dagar står eg heilt einsam i gigantiske Buenos Aires og klamrar meg til ein lyktestolpe.

Roskilde

Ah, ein vekelang svømmetur i verdens største hav av folk, konsertar, sol og kø. Til slutt blir det rett og slett for mykje, og det er veldig godt å komme tilbake til tak over hovudet, porselen og lite folk. Som Arnhild sa, "I Sveits kjem du ikkje til å treffe nokon folk!", og det er faktisk ganske deilig.

Men det var kjekt så lenge det sto på. Vi hadde mykje moro under vårt lave partytelt i camp Æpje, eg såg masse bra og ikkje fullt så bra konsertar, med norske Midnight Creeps som ein overraskande bestekonsert og Bob Dylan som ein overraskande største skuffelse. Gogol Bordello som den mest slitsomme fyllasjuka og Yellowish som den mest koselige og intetsigende formiddagskonserten. Peps Person såg vi dessverre ikkje, tråss evig skarp utkikk og håp om å møte den slitne og skjeggete skåningen skrålende "Hög standard!!! Hva fan är hög standard?!?!". Kanskje neste gong.

Det blir nå spennande å sjå korleis eg fungerer i daglilivet etter at eg siste kvelden fekk høyre at "Drikk, Trygve, du er mye mer trivelig når du er full!".




Vårt lave telt i Æpje




My Midnight Creeps