Reise rundt

Då er det første semesteret ferdig, eg klarte å ta eitt fag, hurra for meg, eg var flink. No setter eg ikkje foten min innanfor universitetet før i midten av mars. Det vil seie at eg har nærmare tre månader til å bli bedre kjent med kontinentet og dei som bur her.

På onsdag reiser eg og Lady Lei til Mendoza for å drikke vin og sjangle rundt i dei late gatene. Der blir vi værande i eit par dagar før vi dreg videre for å komme oss til Valparaíso, der vi skal feire nyttår, forhåpendligvis sammen med Felipe, hvis han vil ha oss på besøk. I følge Pablo Neruda er Valparaíso det beste stedet å være på nyttårsafta, og eg stoler på han. Etter Valparaíso set vi kursen nordover, og følger kysten til Peru og hovedstaden Lima, der vi skal feire bursdagen til Lady Lei og prøve å starte ein kulturrevolusjon. Frk. Vardøy kommer til å dukke opp for bursdagen til Lady Lei, og kanskje ho blir med på å sparke igang kulturrevolusjonen etterpå.

Eg kjem nok til å bruke mesteparten av ferien i Peru, og håper å sjå masse spennande ting, gå på fjelltur, surfe, bade, dra til jungelen, ri, spise fisk, skrive, snakke, spørre, klatre og ta bilder.

Jul, sa du?

Eg skal ikkje påstå at eg er den som har mest julestemning i desember i Norge, men eg har i alle fall vanligvis meir enn kva eg føler her! Her er det tredve grader, sol og sommer, og folk bryr seg generelt ikkje så veldig med julefeiringa. Det er sjølvsagt mange butikkar som sel julepynt, nisseluer og plastikkjuletrær, men det verkar for meg meir som ein dårlig spøk enn eit ærlig forsøk på julefeiring.


Hvis man ikkje får tak i eit juletre, kan man jo bygge eit. (Santiago de Chile)

Men eg trur vi får ei veldig fin julefeiring. Vi skal feire i lag, ei lita gruppe av utlendingar, i huset til mi franske venninne Cami. Spise god mat, drikke champagne og drinker, gi kvarandre presanger, og utpå natta drar vi kanskje ut eller på ein annan fest. Nettene er lange her i Buenos Aires, og det er ingen grunn til at julafta skal være noko unntak.

Utover dette veit eg ikkje om det skjer så mykje. Første juledag, heile romjula, blir sikkert meir eller mindre som ei heilt vanleg veke. Den mykje omtala julestemninga dreier seg jo om forventning, om å glede seg til noko. Noko sikkert, noko som ein veit kva er, Her veit eg jo ikkje heilt kva som kjem til å skje, og korleis kan eg ha forventningar til noko som ein ikkje aner kva er? Det er jo heilt opplagt at eg mangler julestemning.

Frihet og galskap

Argentina er kanskje det nærmaste man kjem eit fungerande anarki. Her kan man stort sett gjere akkurat som man vil, så lenge du ikkje skader andre og er grei og snill. Eg begynner å bli redd for å komme tilbake til Norge. Eg kjem til å savne at folk røyker tjall i gatene på vei til jobb, at folk gir faen i trafikkregler og kjører på rødt lys, at folk flest danser og drikker til klokka ni om søndagsmorgonen, at bestemødre fortel meg om erfaringar med LSD, at folk seier det dei meiner, slenger dritt og er frekke, at du kan få øl levert på døra klokka tre på natta, at du kan kjøpe marihuana på kiosken, piratkopiar av CDar og DVDar på gata utanfor, og at det henger ein politimann på kvart gatehjørne og kjederøyker uten å bry seg om noko av dette her. Takk og pris at eg har eit halvt år til, her i dette gale landet.

Identitet

Eg trudde lenge at livet mitt her i BsAs ville være ein slags ferie frå mitt vanlige liv, at det eg gjorde her ikkje ville være ein del av virkeligheten min. Eg trudde at å leve livet mitt her ville bli som å skrive ei bok, som eg kunne legge frå meg når eg reiste tilbake til Norge, og ta fram ein gong i blant for å slå opp visdomsord eller fortelje ei god historie.

Eg tok feil. Sjølvsagt går det ikkje an å skilje ein del av livet sitt ut frå resten, kvar einaste vetle handling du gjer på ein plass vil ha mulige konsekvenser for livet ditt på ein annan plass, i ei annan tid.

Dessuten er det her og no eg har livet mitt, og livet mitt i Norge har komme på avstand. Eg er ikkje lenger i stand til å skrive om mine opplevelser på den same frimodige måten som eg gjorde i begynnelsen, det det ville no falle meg meir naturleg å skrive på den måten om livet mitt som eg hadde i Norge. Det eg har her no er for nærmt, for komlekst, for personleg.

Men eg skal ta meg sammen. Eg skal skrive meir. Det er ikkje berre skrivevegring som har hindra meg, men også det at eg har hatt mange ting å gjere i det siste.

Philipao seier: "Du må ta livet steg for steg. Og så må du ta kvart steg og feire det." 

Kor mange dreads?

Etter å ha levd 3,5 år med dreads, fann eg det nødvendig å oppnevne ein nøytral tellekommité for å avgjere kor mange dreads eg har. Tallet er nå fastlagt, men endå ikkje offentliggjort. Konkurranse: Tipp kor mange dreads Trygve har! Den første med korrekt svar vinner eit julekort og ein Hansa juleøl (eg er patriotisk etter å ha sett eit Hansa ølglass i går på ein fest).
Tillatte hjelpemidler:
- Bestemt, enkel kalkulator
- Rottmann: Matematisk formelsamling
- http://folk.ntnu.no/trygvetv/2006/
Svaret leveres som kommentar på dette innlegget, med enkel beskrivelse av fremgangsmåte. Lykke til!

Liten skrift: Kun eitt svar per person. Medlemmer av tellekommiteen kan ikkje delta. Som dread defineres alle hårballer med ein diameter på meir enn 0,2 cm og ein lengde på meir enn 4 cm.