Norske klimadata

Eitt av faga eg tar dette semesteret gjer meg anledning til å surfe latterlig mykje på internettsider med klimadata utan å få dårleg samvit. Her for eit par dagar siden brukte eg nærmare ein halv dag på eklima.met.no og senorge.no, og fann følgjande interessante fakta:

• Høgaste temperatur registrert i Norge er stusselege 35,6 grader (Nesbyen 20/6-1970), ein rekord som eg håper vi kan slå i løpet av kort tid med hjelp av vår kjære globale oppvarming.
• Lavaste temperatur registrert i Norge er imponerande nok -51,6 grader (Karasjok 1/1-1986), noko eg syntes vi kan være temmeleg fornøgde med.
• Trondheim har gjennomsnitteleg til saman 9 timar sol i løpet av heile desember.
• Men 215 soltimar i mai.
• Det regna ikkje i Bergen den dagen eg vart fødd.
• I løpet av dette århundret kan vi forvente å sjå snø i Trondheim for aller siste gong.
  

Metropolis

Eg har aldri vore særleg svak storbyar, men reiste likevel til Buenos Aires, ein av verdens største byar, for å bu her eit år. No er eg lei. Eg vil ut av storbyen, eg vil treffe folk eg kjenner når eg går i gatene, eg vil høyre småfuglane synge og grille pølser over eit bål. Eg føler meg rett og slett ikkje konfortabel i denne byen lenger, eg går på veggene og føler meg fanga, eg vil sjå horisonten og oppleve stillhet. Eg vil sleppe å sjå tiggarar i gatene, eg vil sleppe å sjå nyheter om vald, opprør og trafikkulykker på TV, eg vil sjå glade mennesker og drikke øl i sola.

Eg har aldri skjønt kvifor folk verkeleg har lyst til å bu i slike byar. Det er klart at det har sin sjarm, det er kjekt med kultur, shopping og liv i gatene og sånn, men det veier ikkje opp. Dessutan har storbymennesket vaner og holdninger som eg ikkje tåler. Her er det individualisisme som gjelder, kvar skal smir si eiga lykke. Storbymennesket stel og lurer og gjer faen heile tida, og veit ikkje kva kjærleik til alle menneske under sola er for noko. Hvis ei gamal dame bruker for lang tid på å krysse gata er det hennar feil, ein er fri til å tute og true med å køyre på henne. Søppel kaster ein i gata, for det kjem folk om natta som kan plukke det opp. Hvis du ser nokon som vert rana eller mishandla, er det best å komme seg unna, så ein ikkje blir rana og mishandla sjølv. Hvis nokon spør om noko medan ein går i gata, er det best å fortsetje rett fram utan å seie noko, nok ein gong for å unngå å bli rana eller mishandla. Dessutan klagar storbymennesket på det meste, men ser ingen løysingar. Det er ikkje nødvendig å løyse problema, sidan det ikkje er hans/hennar ansvar.

Det er folk over alt. For mange. Eg treng plass, eg treng plass til å skrike, grine og og sparke fotball utan at folk ser rart på meg eller melder meg til politiet.

Ting som bestemora mi brukte å seie

Tenk godt over disse, for dei har mykje visdom i seg;

• Litt tull i brøken gjer godt for ei ung frøken.
• Menn er som blomster, dei er pene å sjå på, men visner fort når du plukker dei.
• For å bake gode boller, må ein forvarme ovnen skikkeleg.
• Det er ofte for seint å snu.
• Det er betre med ei mus i handa enn ti.
  
• Smør etter føret.
  
• Av og til må ein berre ta seg sammen og ta til takke med det ein har.
• Hvis du skal gå rundt med smekken open kan du likegodt ta av deg heile buksa.
• Den som hadde vore eit sykkelsete...
• Det er ofte betre å late som du har blitt blind enn å seie sannheita.

Bestemora mi skreiv i tillegg boka "10.000 ting å gjere før du vert gift", men denne blei dessverre aldri utgitt og manuskriptet har kome bort.