Øksemann

I helga var eg på besøk i min gamle studieby, kjent for sine barter og mokkasiner. Eg kan heller ikkje la være å tenke på den overflod av dritings mennesker i 40-50 åra som til ei kvar tid raver rundt i gatene.

På søndagen morgon var eg altså i Trondheim, og var sammen med min kjære Lei og eit vennepar på vei til Solsiden for å drikke en siste kopp kaffi før vi skulle dra heim igjen med tigerekspressen. Været var som det pleier å være i Trondheim om vinteren, og gatene var dekka av eit tjukt lag med is med vatn oppå der igjen. Med andre ord var det forbanna glatt.

Mens vi sklei bortover veien, fekk vi auge på ein skikkelse som låg på tvers av vegen oppover i ei sidegate. Personen bevega seg ikkje, og eg tenkte at dette måtte eg sjekke ut. Eg sendte resten av gjengen videre på kafé og sa at eg skulle møte dei der eller prøve å ta dei igjen på vegen.

Det var ein liten tett kar som låg der på bakken og såg opp på meg. Han hadde raudt hår i ein krans rundt hovudet, bart og ein Bunnpris-påse i handa. Dei små augene hans såg forundra på meg då eg spurte om han trengte hjelp. - Jo, det kunne nå vært fint det, svarte han. Eg fekk heist den vetle karen opp, og han klarte å stå på beina sjølv. Han var dønn dritings.

- Bur du her i strøket, spurte eg. - Ja, rett oppi der, svarte han og peika opp til ei blokk ca 100 meter lengre oppe. - Skal eg følgje deg heim? spurte eg. - Ja, det hadde nå vært fint det, svarte den vetle fyllebøtta. Han var vel i femtiåra.

Det gjekk sakte oppover, og eg prøvde å småprate litt på vegen. Du veit, om vær, holkeføre, øl og slikt. Han hadde visst låge der på bakken i ca eit kvarters tid, meinte han. Så han var nå ganske fonøyd med å ha blitt plukka opp, og når eg attpåtil ville hjelpe han heim, var det storveis.

Vi var nesten framme med blokka hans når han begynte å rote nedi Bunnpris-påsen sin. Eg kikka ned på fyren og lurte på kva det var han holdt på med. Og jammen santen hadde han ikkje tatt fram ei øks. - Kva skal du med den? spør eg, vantru. - Nei, eg hadde tenkt eg skulle drepe ein person, svarte han.

Det ville kanskje vært naturlig å bli litt skremt, men eg fekk meg ikkje heilt til å skremme av denne vetle alkoholiserte krøplingen. - Drepe, seier du? - Trur du nå at det er så lurt? spurde eg. - Det skal ikkje du legge deg opp i, svarte gamlingen. - Kanskje du skulle ta å legge fra deg den øksa og tenkje igjennom det ein gang til, foreslo eg, mens eg trakk meg litt unna. Eg forsto jo etter kvart at dette var berusa og splitter pine galen mann som tydelig hadde tenkt å drepe noken, og då var det kanskje ikkje så lurt at eg sto og haldt han i handa. Han høyrte ikkje så nøye på meg, men peika på buttenden av øksa og mumla med seg sjølv. - Tenkjer at viss eg bruker denne sida, skal det gå bra. - Er du sikker på at du bur her, spurde eg. - Eller er det han du skal drepe som bur her? - Det er ikkje di sak, mumla gamlingen. Han stavra vidare på glattisen med øksa i handa, og var snart framme med døra til oppgangen.

Eg vart ståande att og visste ikkje heilt kva eg skulle ta meg til. Etter å ha tenkt meg om, bestemte eg at kaffikoppen fekk vente litt. Eg slo 112 for første gongen i mitt liv. Ei dame svarte i den andre enden. Ho kjeda seg tydelig imens eg begynte å fortelje om at eg hadde funne ein full mann i gata, og mumla berre halvhjerta svar tilbake heilt inntil eg fortalde om at han tok fram ei øks. - Ei øks? nesten skreik ho. - Ja, også sa han at han skulle drepe nokon.

Fem minutter seinare rulla to politibilar opp framfor blokka. Ein mann kom ut av den eine bilen, og spurde om det er eg som var meldaren. Eg svarte at jo, det er no det. - Det er bra, vi har kontroll no, sa politimannen. Frå den andre bilen høyrde eg ein metallisk lyd som minte meg om våpentjenesta i forsvaret. Det kom ein dame og ein mann med hjelm, skjold, batonger og full pakke frå bilen. - Kan eg gå og drikke kaffi no? spurde eg den første politimannen. Det fekk eg lov til.

Eg tusla ned på Solsiden og kjøpte ein stor kaffi og ein blåbærpai før eg sat meg ned med vennene mine. - Alt i orden? spurde Lei. - Jada, eg håper nå det, svarte eg.